oo




Welkom!

Op de Website van evert rodewijk
Zij die dubbeltappen op een onderdeel van de tekening, zien dat dit naar het midden van het beeld beweegt. Met andere woorden: Wij bewegen ons naar een ander standpunt. Met je vinger kun je het beeld ronddraaien, en met twee vingers zoomen natuurlijk. Zo kijk ik rond in een tekening. Wie een muis gebruikt draait aan het wieltje of houdt de rechtermuisknop ingedrukt. Interactive 3D image experience: zoom with Right Mouse Button, rotate with Left Mouse Button, set center of rotation: double-click left on images.




























emotieclusters 1en 2 evert Rodewijk 2003













robotschaapjes

steenkamelen

automatische apen

kunstkoeien

olifanten

scrollmuizen

wielhazen

giraffeneieren















Ik heb me altijd al afgevraagd waarom we met z'n allen niet in staat zijn een humane wereld te creëren. Mischien is het omdat we miljoenen jaren in stamverband hebben geleefd.
Het is verweven in ons gehele wezen.
De mens is altijd woonachtig geweest in een klein dorpje. Het schijnt zo te zijn. Zo wil ik niet denken, maar voel ik me op mijn best. Het eilandje van veiligheid bestaat in mijn genen. Wat maakte mij zo somber de laatste tijd. De machteloosheid van het individu? Het graaien en de bodemloze hopeloosheid van de burger die het slachtoffer is? de onwetendheid?




Soms lijkt het of mensen er niet meer toe doen. Ze zijn niet zo belangrijk voor het beeld als geheel. Ze worden gebruikt omdat ze ideaal zijn om volumes uit te kunnen smeren. Aldus een werking te hebben in de ruimte. Vergelijkbaar met licht en schaduw in schilderijen en foto's.








De figuratie is de adem van het universum, een soort uitwaseming, of een aura, opgebouwd uit bestanden: herinneringen, verhalen en gebeurtenissen die mensen zichtbaar uitstralen en delen.




Het einde van de abstractie, de geschiedenis in omgekeerde volgorde.













In 2014 begon ik weer met staande beelden, dat zijn beelden die niet hangen. het was allerbelangrijkst. het leven gaat kennelijk steeds op en neer als wielrenners in bepaalde delen van frankrijk. Ik kon de abstractie hier niet meer volhouden. Een staand beeld werd bij mij een android. Een antropomorf. Volgens mij is het een machinemens. Deze mens is later weer gaan hangen.


(vlotjes)






Zo staan wij, iedereen met z'n allen in groepjes, op krakkemikkerige bootjes, vlotjes en tere overblijfselen en brokstukken van een vastgelopen machine.






Losgemaakt van het onveilige platteland, overgegeven aan de oneindige woelige baren. Levend in de echte wereld.


Evert Rodewijk 2015






















plastic fantastic



Fluorescerend roze beest, plastic kegels.



Plastic is fantastisch spul! Het is verkrijgbaar in de felste kleuren, en in elke gewenste vorm. Van bank tot broodtrommel, bijna alles bestaat in de kunststoffen variant. Je zou bijna medelijden krijgen met de kinderen die verantwoord opgroeien met alleen maar houten speelgoed. Toch staat het materiaal synoniem voor kunstmatig, voor nep, voor wegwerp.



Het niet al te beste imago van plastic wordt door de presentatie Plastic Paradise van Evert Rodewijk (1959, Roelofarendsveen) in Galerie Cokkie Snoei Bijgesteld.





De kunstenaar bouwt minitueuze constellaties uit gerecycled plastic. Alles hangt aan nylon draadjes. Tegen het plafond hangt een omgekeerde kattenbak, die met gekke uitsteeksels vol vrolijke bolletjes verdacht veel weg heeft van een sateliet. Een roze opeenstapeling van buisjes, ringetjes en bolletjes, hier en daar een kwastje uitgekamd kunststof touw en je hebt een toverstaf die zijn weerga niet kent.




Een blauwe bol ziet er uit als een hemellichaam. Her en der zijn er objecten ingeprikt. “Kijk”, zegt galeriehoudster Cokkie Snoei, “Dit blauwe dingetje viel eruit, die heb ik hier weer ingeprikt, maar volgens mij hoort 'ie daar toch niet.”Het blauwe vierkantje lijkt inderdaad veel te recht uit de bol te priemen.















Alles in het werk van Rodewijk ziet er evenwichtig uit. De rondingen hebben een natuurlijk ogend verloop, als de gedraaide strengen van een dna-model. De vrolijke hebbedingen stralen ook iets nostalgisch uit. Je herkent her en der onderdelen: een roeispaan, een fluorescerend roze beest, en oh ja: plastic kegels. Rodewijks miniatuurwerelden zijn aaneengeregen jeugdsentiment. Dit is ongecompliceerde, blije zomerkunst.







tekst:  Machteld Leij   NRC 2007










Dingen die al bestaan en weggegooid zijn, worden bij mij afbeeldingen van een wereld die niet bestaat.
Veel in de wereld is niet echt. Het valse beeld dat veel reclame schetst bijvoorbeeld, de 'liegen-kan-cultuur', zogenaamde reality-tv, maar ook gewone fictie en zogenaamde 'schoonheid'. Allemaal tijdelijk en nep! Mischien alles wel. Maar Ik wil toch ook een realistisch beeld geven van de werkelijkheid. In die zin vind ik tweedehands en weggegooid plastic op dit moment leuker dan oude materialen als klei of hout om mee te werken. 




De onechtheid is een wezenlijke menselijke eigenschap. Mischien zelfs de essentie van leven, noodzakelijk voor overleving. De natuur in werkelijkheid is niets, het brein met haar pulsjes en het lichaam met zijn stofjes maken de schoonheid. Onze fantasie en het vermogen om juist niet echt te zijn maken het leven dragelijk.  Emoties (neem ze maar met een korreltje zout) voelen vreselijk echt maar de gedachten die ze teweegbrengen zijn maar een soort vonkjes of geluidsgolfjes. Zijn ze daarom echter dan de ladingverplaatsingen in computers? Wat is echt en wat niet blijft een vraag die ik me steeds weer blijf stellen. Daarom voel ik me wel een beetje een realist met te veel fantasie.


Het gebruik van het plastic materiaal moet uitdrukking geven aan het feit dat mensen per defenitie niet natuurlijk zijn.  Mensen doen afschuwelijke dingen met het milieu. Mensen doen slimme dingen die de evolutie in een ontzagwekkende versnelling brengt. Mensen zijn een beetje raar in de wereld.

Evert Rodewijk 2014






















oo







Art in the air:

Dja (2004)



text: Anastasia Chiarella

Atrium Stadhuis Den haag



With his DJA exhibition, Evert Rodewijk is making special and effective use of one of Atrium's key features-a vast empty, yet inviting space. Normally exhibitions in the Atrium are displayed either on panels or within defined areas on the ground.



DJA by contrast is a three-dimensional composition of floating objects. Rodewijk using plastic of all shapes and sizes to produce futuristic structures that in turn refer to unknown, even extraterrestrial worlds.













DJA to Evert Rodewijk includes the descriptive 'all embracing'- not in a religious context but to express the artist's fascination for the inorganic-to-organic growth process.



His sculptures are in a stage of evolution originally initiated by man with all of his amazing technology. Together the individual manufactured components are assembled into three-dimensional sculptures that create a world we can perhaps enjoy, laugh at and live in.



Over the past decade the inorganic-organic evolution can also be seen in the development of his work. The pieces dating back to the 1990s, consisting of angular steel frames covered by high-tech materials, reflected an industrial character.











Today the works seem more organic, a fact and feeling emphasised by the use of toy figures like kermit or yellow bath-ducks.











What once started as a quest for ideal floating shapes in quasi-infinite free space is slowly turning into shelters for strange creatures and perhaps ideas for a new shelter for mankind.


















Toekomstige architectuur voor de ruimtestad.



In een wereld zonder zwaartekracht valt niets meer kapot en is alles heerlijk licht, alsof je in de hemel bent. Of er geen oorlog en verdriet zal zijn durf ik niet te zeggen, maar de voordelen zijn in ieder geval duidelijk: Je kan er vliegen als een vogel! Hoog in de lucht, voorbij de rand van onze blauwe waterplaneet begint de oneindige ruimte, zoveel ruimte dat je er stil van wordt, of juist gaat gillen, net zoals het je uitkomt.












Als je daar een stad zou bouwen, zou ie er heel anders uitzien als wat je gewend bent, er bestaat namelijk geen boven of onder.



Een architect kan zijn fantasie lekker uitleven omdat er bijna geen grenzen zijn aan de mogelijkheden, je kan er alle kanten op.

Evert Rodewijk heeft zijn 'toekomststad' gebouwd van allerlei makkelijk voor handen huis-tuin en keukenspullen.

Dat zal daarboven ook moeten, roeien met de riemen die je hebt, want spullen in een baan om de aarde brengen is duur, gelukkig zijn er allerlei ijzer- en ijsklompen die je daar kan gebruiken. Misschien vinden wetenschappers in de toekomst een techniek om daarmee te werken.

'De kameleon', een automotor in een roeiboot, nog beter dan een klomp met een zeiltje. Een zeepkist op wielen, een solexmotor, stepwielen, wat oud hout en een grote zak gemengde spijkers voor twee kwartjes. Zo ging het vroeger en ook nu nog, het zijn de basisbeginselen van alle uitvindingen en bedrijven.

Wie weet ontwikkeld een kind dat vandaag nog speelt met een elastiekje een gesloopte cassetterecorder en en afgedankte autobumper morgen bijvoorbeeld een gigasterke kabel voor een lift naar de ruimtestad. Evert Rodewijk

(tekst bij de tentoonstelling in Madurodam juli-augustus 2004)










het bovenbos








In het Bovenbos leven net als in een gewoon bos allerlei wezens. Alleen zijn deze wezens zogenaamd virtueel, ze bestaan wel, maar eigenlijk toch ook weer niet.









Je hebt er bijvoorbeeld een soort mannetjes, die ze robots noemen. maar niet zoals gewone robots, want ze bestaan niet echt. Ze zijn virtueel.

In het bovenbos is alles kunst.

Er is geen normaal sprietje gras of beestje te bekennen, alles is er van plastic en zand en goud en gedachten.



Lekker rustig en stil zoals in een gewoon bos is het in het bovenbos niet. Alles gaat met ontzettende giga-licht-snelheid, en bovendien gaat het allemaal steeds sneller. Zodat het je soms duizelt voor de ogen.



Het bovenbos is ideaal om in te eskepen, avond-uren te beleven, of dingen te doen die in het echt niet kunnen. Zoals vliegen of fantaseren in de liefde of weg te dwalen in onbekende gebieden.















'Fers2' Evert Rodewijk, 2001.



Ik werk met kosmologische innerlijke gedachten-structuren welke op de wereld komen in polyethy-, en propyleen plus aluminium 'beeldhouwwerken' die enigszins doen denken aan astromodellen, constellaties of (extra)terrestrial vehicles. Mijn interesse gaat uit naar de mogelijkheden van gewichtloosheid m.b.t. o.a. architectuur.

Ik ga uit van het materiaal (speelgoed of ander gesloopt plastic rommel) en kijk wat de mogelijkheden zijn, tegelijkertijd krijg ik een vaag plan voor een bepaalde betekenis en de (abstracte) vorm.

Dan komen de schetsen, ontwerpplanning en uiteindelijk de bouw van de verschillende onderdelen waarna op locatie de assemblage volgt.

Belangrijk is: mysterie, verwondering, uitgebreidheid van-, en leven in, moderne technologische omgevingen.

Natura Artis Magistra.

Mijn doel is ooit in staat te zijn, in mijn eigen idioom, een beeld te scheppen zo schoon als een bloem.

Evert Rodewijk



oil-orgy-mysteries










P 659780 Evert Rodewijk 2000

"Ik probeer de emotie weer te geven met een raadselachtige taal

de dingen die ik gebruik zo te schikken naar een eigen oerbeeld.

Het polyethyleen en -propyleen met alluminium zo te kneden

tot een visioen.

Beelden van een werking in de natuur welke tegelijkertijd aanwezig en onzichtbaar is

krachten, onvoorstelbaar groot en ongelooflijk klein

invloed op elkaar te geven.

Een 'scheur' in de ruimte die uitdrukking geeft aan de afwezigheid

van een verschil."






















Getergd Erganon







De verklaring van het werk. 1999




"City of industries", 'Emmy's office', 1996. Opening:Angels Gate, USA. Evert Rodewijk 1997.

Het 'Getergd Erganon' geeft uitdrukking aan de dagen van onze tijd. Vanaf oktober 1995 tot heden heb ik er ,met tussenpauzes, aan gewerkt. Het verdween niet meer uit mijn hoofd. Het is het alles . Het begin van het leven en het einde van het fossiele tijdperk. Het 'Subliem Samengesteld Geheel' (SSG) is de ware obsessie en is overal om ons heen en in ons, toch ligt het buiten ons zichtsveld. Het is sub-atomair dan wel moleculair te klein om waar te kunnen nemen. Op alledaags niveau is het onzichtbaar omdat de complexiteit van het leven onmogelijk in een moment is te overzien.

Op wereld-niveau is het onzichtbaar om redenen dat het G.E. op deze schaal miljoenen jaren in de toekomst is gesitueerd.

Alleen op planetair en stellair niveau kan men zich er zonder uitleg iets bij voorstellen; constellatie. Of het een model van het heelal is kan ,nog, niet worden gezegd.

Het is de bedoeling dat de aanblik van, een van deze, geheimzinnige instrumenten, iets van herkenning en verwondering bij mij teweeg brengt, het me een idee geeft van de ónderdelen' ,plus de bindende krachten die hen bij elkaar houden.

De ontwikkeling van het 'Getergd Erganon' nu bijna vijf jaar oud, is voortgekomen uit de behoefte: een staat van quasi chaos om te vormen in een,...

'toestand van georganiseerde quasi-orde'. van los (vloeibaar) tot vast. Al mijn ideeen waren los, ik had het gevoel dat het ,zo door mij gekoesterd, verband, er niet meer was. En dit moest ik op een of andere manier, kunstmatig, herstellen. In zekere zin is het dus mijn oplossing voor de fragmentarisatie van mijn microcosmos. Alle onderdelen moesten zoveel mogelijk de ruimte houden en toch onveranderlijk ten opzichte van elkaar gefixeerd zijn en tegelijkertijd uitbreidbaar en vervangbaar blijven. je zou kunnen zeggen dat ik ze niet allemaal op een rijtje bracht, maar op een bol.





Op het eerste gezicht lijkt het een weergave van verwarring en onzekerheid, een uitdrukking van wanhoop en onafzienbare complexiteit en angst. De circulaire ordening hoopt echter ook een besef te genereren van de altoos aanwezige "samen- hang" van het minder leuke en het leuke. opdat ik me herinner dat de depressie niet los staat van momenten van geluk. Het 'Getergd Erganon' staat voor de werking van "leven".





Ik wilde de technische evoluties van deze eeuw, zoals het vliegtuig, de auto en de TV en de computer, de radio en de telefoon samenvatten in een apparaat opdat dit alles tezamen met alle andere dingen, dingetjes en draadjes een methode zou worden mijn verhaal te doen.





Het ging erom dat ik dat "leven", dat verhaal, uit zou beelden als een instrument met een verborgen werking. Het moet ergens voor zijn. Als alle onderdelen en hun onderlinge verhoudingen beschouwd worden kan men misschien achter de functie komen en wie weet zelfs de werking.



Evert Rodewijk. Leiden. 1999













emmy





Ensemble

Voor de Stad en de Wereld Domeniek Ruyters



Evert Rodewijk's sculptures look peculiarly familiar through the incorporation of all sorts of goods from our consumer society. They are do-it-yourself kits of our own rubbish, placed in a seemingly technological framework.

In his work Rodewijk gives meaning to things we've grown used to dispose of after use.

Containers, foam rubber ribbons, wires, can all have a place in Rodewijk's ingenious constructions.

Reuse arises mainly out of sympathy for the products, out of appreciation for their visual beauty and technological ingenuity.

Rodewijk selects them by form and colour and incorporates them into very fragile, harmonious constructions. The formal application is also important as regards content.






Thus the electrical wires conceptualize the human blood vessels in the sculpture Henry II and the little cables are the tendons. In another sculpture there is a plastic eye in the heel of a shoe. It looks frightened at the spectator, while a chaotic din is created through two little speakers.

All constructions are fragile despite the solid basic structure around which they are built up. This fragility is due to the choice of material, but also because of the loose way it has been attached to the frame. Sometimes things are fastened with sewing thread, sometimes they lie unfixed.

This fragility has a significant effect to content. In a sense it makes the technological images more human. They become little creatures, whose position in life is hesitant. To Rodewijk they really are actual characters, even from the same lineage. They come to this earth in ensemble and must always stay together. But then they also need each other, because their idiosyncracies only reveal themselves well in combination.

Rodewijk's work is parallel to other work by a number of contemporary artists, who seek to enhance sensitivity to all sorts of everyday items. In modest sculptures and ensembles they want to show the beauty of what is usually discarded without thought. The reusal is not meant as criticism.

They rather show us how lurid our rubbish can still be and how it can still function in meaningful relationships. Also in the work of Rodewijk criticism on our consumption patterns are only secondary. More important is his fascination for the colours and forms of our refuse. In that sense he is also an oldfashioned sculptor, although one who uses unusual materials. more english

Gedeelte uit: 'Voor de stad en de wereld' uitgave gemeentemuseum Den Haag. Domeniek Ruyters 1996







mailto Evert: info@evertrodewijk.nl

Evert Rodewijk Atelier: Cartesiusstraat 137E 2562SE Den Haag

Telefoon: 06 48482819



Website: www.evertrodewijk.nl











tentoonstellingen










1984

'84' Kunstenaars tegen kruisraketten 'de Burcht'


Leiden

1985

Krijt op straat

Parijs Provence Pisa

1990

'Beertjes' Lange voorhout

Den Haag

1992

Koninklijke Academie beeldende Kunsten

Galerie artishock

de Gang

Pulchrie


Den Haag

Zwolle

Den Haag

Den Haag

1993

Galerie Herensteeg

Leiden

1994

'starters op weg' toussaintkade

Den Haag

1995

'Urban Sprawl' Kunstrai

'de dronken boot' Galerie Maldoror

'voor de stad en de wereld' Gemeentemuseum

Amsterdam

Den Haag


Den Haag

1996

'Anaranjado' Galerie Swart

'Biosphere II' W139

Amsterdam

Amsterdam

1997

'Dutch courage' Angels gate

'Floating parts' De begane grond

'Daily' Complex 7

Los Angeles USA

Utrecht

Den Haag

1998

'Puzzling life' galerie Titanik

Turku Finland

1999

'The total and the individual' galerie Lutz Kunstrai

Galerie Cellini


Amsterdam

Leiden

2000

'Zomerbode II' Galerie Lutz

one by one' Quartair

'Fluit' Galerie De telefooncel

Delft

Den Haag

Delfte

2001

Galerie de sigarenfabriek

Gemeentemuseum

galerie eend & Co

Delft

Den haag

Boskoop

2002

'Bargainhunt' Quartair

'Casuaristraat'

Den Haag

Den Haag

2003

St. Ruimtevaart

'Amana' Galerie De Watertoren

'Het Bovenbos' Centrale Bibliotheek

Den Haag

Roelofarendsveen

Leiden

2004

Stevenshof bibliotheek

'De ruimtestad' Madurodam

'Dja' Atrium stadhuis

'Foto en Grafiek' Haagweg4

Leiden

Den Haag

Den Haag

Leiden

2005

'Something blue' Stroom

'Snoep in space' Space expo

'kunststof' Kunstkring

Studio Hergebruik

'Shambhala' Segbroekbieb

Den Haag

Noordwijk

Den Haag

Rotterdam

Den Haag

2006

'Spatial Day' Hoogheemraadschap Rijnland

'Spatial Night' Kunstkring

Villanuts


Leiden

Den Haag

Den Haag

2007

'Ontstaan'
Studio Hergebruik

'Plastic Paradise'
Cokkie Snoei

'Ruimtewezentjes'
de kleine fabriek


Rotterdam


Rotterdam


Amsterdam

2008

'Ozibi'
Jeroenschool


Den Haag

2009

'Cool Unica'
evert rodewijks universum
Studio Hergebruik



Rotterdam

2010

'Good Vibrations' Mk galerie

'Im Walde' Stichting Ruimtevaart

Rotterdam

Den Haag

2011

'Zon'   Schetsontwerp vide nieuw gemeentehuis


Leiderdorp

2012

'plastic fantastic'      LILYS

Den Haag

2014

'Beeld voor beeld'      HBKK

'Om om' Stichting Ruimtevaart

Den Haag

Den Haag







website home:

www.evertrodewijk.nl